Czasami dusisz w sobie silne emocje tak długo, tak wytrwale, że wystarczy maleńki pretekst by je z siebie wypuścić, żebyś rozleciała się na małe kawałeczki.

Często powtarzam, że na to, by żyć naprawdę, trzeba najpierw umrzeć. Najpierw należy wyobrazić sobie siebie w grobie, by uzyskać przepustkę do życia. A więc wyobraź sobie, że umarłeś i leżysz martwy. A teraz spójrz na swoje problemy z tej perspektywy. Czyż wszystko nie ulega zmianie?

Nie muszą mnie wszyscy lubić, wystarczy, że najważniejsze osoby mnie akceptują, a reszta niech się goni!

Czasami myślę sobie, że to dobrze, że moje nocne sprawy i przemyślenia nie wychodzą na światło dzienne. Mało kto mógłby je zrozumieć.

Uśmiech to taki prosty sposób na to, by wszyscy uwierzyli, że z Tobą wszystko w porządku.