Kochała go. Teraz to wiedziała. Był jedynym mężczyzną, którego w życiu obdarzyła uczuciem, jedynym, który był taki, jaki powinien być mężczyzna, jak skała, na którą należało się codziennie wspinać, zimną, stabilną, nieruchomą, ale rzucającą głęboki cień. Inni mężczyźni zawsze wpadali przy niej w histerię. Okazywali słabość. Na jej oczach przeistaczali się w małe, wijące robaki, prosząc, aby nie zabierała swoich rzeczy, oferując tanie pierścionki zaręczynowe, płacząc lub po pijaku klnąc przez telefon. On nie. On był zawsze ponad nią, spokojny i majestatyczny jak góra.

Lubię go, lubię bardziej niż powinnam, bardziej niż mi wolno..

Chciałam, żebyś był mój. A bardziej chciałam tego, żebym ja była Twoja.

Nie masz wpływu na to, że jakiś pierdolony kretyn nie ma uczuć i niczego nie odbiera na poważnie.

Czasem się przytulali. Czasem się całowali. Czasem wychodzili do parku na spacer. Czasami rozmawiali ze sobą. Kochali się zawsze, kiedy się spotykali. A miłość była tylko dodatkiem.