Wciąż jeszcze wierzę w wewnętrzną dobroć ludzi.

Ostatnio wszystko się pozmieniało

Cholerny ucisk w klatce piersiowej, smutne oczy, udawany uśmiech, powracające uczucie zagubienia i bezradności, znasz to?

Potrzebuję jednego całego dnia dla siebie. Z dala od całego tego syfu i myśli. Nie chcę nic. Z dala od ludzi, zapomnieć na chwilę o całym świecie i cieszyć się w końcu życiem.

Życie jest za krótkie, by codziennie rano budzić się z pretensjami do całego świata.