Ludzie tęsknią za całkowitą odmianą, a jednocześnie pragną, by wszystko pozostało takie jak dawniej.

Czasem płacze się z zupełnie błahego powodu. Czasem płacze się, bo coś złego się wydarzyło. Ale najgorzej płacze się, gdy nie wie się dlaczego. Wtedy nie można przestać.

Pijana od złudzeń, naładowana nadzieją, zatopiona w fikcji, wymyślam kolejne baśniowe scenariusze.

Zamykam świat. Na klucz. Przekręcam klucz do oporu.

Pamiętam, że gdy byłam mała nie było XBoxów, IPhonów ani WiFi. Miałam rower, a zimą łyżwy. Z przyjaciółmi bawiłam się na dworze, a nie online. Mama na obiad wołała mnie przez okno, a nie przez komórkę. Pamiętam, że kiedy przychodziłam z dworu z podartymi kolanami w spodniach, kiedy wspinałam się wysoko po drzewach i jakimś trafem przeżyłam - mogłam powiedzieć - Lubię to!