Pamiętaj, dziecko, jak piękne by nie były wspomnienia, nie wolno żyć tylko nimi.

Jestem kimś, kto umiera w środku, ale mimo to, nadal ma trochę nadziei na coś niemożliwego.

Nic darowane, wszystko pożyczone. Tonę w długach po uszy. Będę zmuszona sobą zapłacić za siebie, za życie oddać życie.

Nie rób niepotrzebnej nadziei, jak nie wiesz czy Ci zależy.

Twardy człowiek jest jak szyba z hartowanego szkła. Wytrzyma wiele, ale jak się rozpadnie to na milion kawałków, których już nie da się pozbierać.