Dla człowieka siedzącego pod szklanym kloszem, znieczulonego na wszystko, zatrzymanego w rozwoju jak embrion w spirytusie, całe życie jest jednym wielkim, złym snem.

Gdybyś naprawdę pomyślał, to byś nie pytał.

Teraz skoncentruj się na przetrwaniu, popłaczesz sobie później.

Nie ma takiej absurdalnej rzeczy, której by człowiek nie zrobił, próbując nadać życiu jakiś sens.

Trzeba być sobą. Myślę, że najważniejsze to być uczciwym człowiekiem. Uczciwym wobec siebie i innych. Znaleźć swoją pasję, coś co lubisz robić, poświęcać się temu, nie oglądając się na innych. Nie porównywać się z innymi, nie ścigać się. Robić swoje. I być dobrym człowiekiem.