Tak często mam ochotę wyłączyć się z tego świata. Odejść, nie pozostawiając po sobie żalu. Z daleka od tych kłamstw, chamstwa, zdrad i fałszu, od tych jebanych uczuć, które tak bezlitośnie ranią ludzi. W takich chwilach zatracam się w muzyce, bo tylko ona rozumie ból.

Nie cierpię swoich uczuć. I nie cierpię swoich wyrzutów sumienia. Jedne i drugie prowadzą ze sobą ciągłą wojnę, a ja nie jestem pewna, ku czemu powinnam się skłaniać.

To nic dla mnie nie znaczyło,
tylko z Tobą jest mi miło,
tylko Tobie chcę przyrzekać,
być obok, starości doczekać.

Jest jak lekki powiew wiatru,
który uspokaja, lecz nie usypia.
Jest jak wzrok, który śledzi
lecz nie osądza.

Genialna impreza, ale daj mi hasło do wifi, bo muszę wejść na fejsa.