Wszyscy są jakoś zadowoleni ze swoich miejsc, które im wyznaczyło przeznaczenie i łańcuch genów. Wykonują skromnie, co im każe Wielka Entropia. A ja obrażam się na los, na swoje ograniczenie, na Pana Boga. Pragnę czegoś, czego nie mogę. Marzę o tym, czego nie będzie. Tonę w sześćdziesięciu litrach własnej trującej wody, ja, zdefektowany ssak dwunożny.

Przebaczyć trzeba, ale zapomnieć nie wolno.

Kocham ludzi, którzy obgadują mnie za plecami i myślą, że się nie dowiem :)

Smutne to czasy gdy łatwiej rozbić atom niż pokonać przesąd.

Chcę być dziewczyną która zmieniła wszystko. Dziewczyną która ma te wyjątkowe znaczenie, która dała Ci historie do opowiadania.