Przeszłość ewidentnie smuci, teraźniejszość cholernie przytłacza. Natomiast przyszłość okropnie mnie przeraża.

Dlaczego nie potrafię normalnie wstać, ruszyć dalej mimo ciężaru na barkach? Dlaczego nie umiem wymazać tego, co zadaje tak wielki ból?

Całe życie jest niewolą. Należy więc pogodzić się z losem, jak najmniej ubolewać nad nim i chwytać każdą korzyść, jaka z nim się łączy. Żadne położenie nie jest aż tak straszne, by człowiek obdarzony równowagą ducha nie znalazł w nim jakiejś pociechy.

Wielki strach cofa nas do zachowań z dzieciństwa.

Czasami jestem poza zasięgiem świata