Naprawdę głębokiego smutku nie da się wyrazić nawet łzami.

Lato w pełni, takie słońce, a ja nadal biała :/

Lecz pod grubą warstwą straszliwego żalu, choroby, strachu i wyczerpania nadal bije me serce, nadal obracam się wraz z ziemią, wiedząc, że tyle na niej piękna, tyle osób ukochanych, tyle do zobaczenia i przeczytania.

Życie jest krótkie, więc łam zasady, wybaczaj szybko, całuj powoli, kochaj szczerze, śmiej się bez opamiętania i nigdy niczego nie żałuj.

Mam nie równo pod sufitem. Owszem i co żal Ci dupę ściska?