To przykre, że okazując ludziom dobroć jesteśmy najczęściej samotni.

Lubię czasem te dni, gdy za oknem jest brzydka pogoda, ja siedzę z kubkiem kawy, nie odbieram telefonów. Nie ruszam się z pokoju. Po prostu nie istnieję. Lubię czasem nie istnieć, tak na jeden dzień.

I znów przytłacza mnie to uczucie egzystencjalnej pustki

Bo widzisz, najgorszą samotnością nie jest ta, która otacza człowieka, ale ta pustka w nim samym.

Jak komuś zależy, to się odzywa.