Bo czasem trzeba się uśmiechnąć. Tak mimo wszystko, spróbować na nowo żyć. Przestać żyć w klatce zbudowanej z mieszanki wspomnień i niespełnionych marzeń. Dać z siebie wszystko. Dla siebie i tych, którzy naszego uśmiechu są warci.

Być szczęśliwą tak po prostu. A życie mogłoby zacząć wydawać się odrobinę lepsze.

Nie możesz być naprawdę szczęśliwa, jeżeli czasami nie bywasz nieszczęśliwa.

Humor? Nieobecny. Radość? Poszła na wagary. Smutek? Jestem. Miłość? Śpi. Przyjaźń? Pojawia się i znika. Nadzieja? Obecna, ale bardzo chora.

Radość w czystej postaci nie istnieje, musi być przemieszana ze smutkiem, tak jak prawda blisko sąsiaduje z kłamstwem, a miłość z nienawiścią.