W upał trzeba sie nawadniać...

Zamykam świat. Na klucz. Przekręcam klucz do oporu.

Pamiętam, że gdy byłam mała nie było XBoxów, IPhonów ani WiFi. Miałam rower, a zimą łyżwy. Z przyjaciółmi bawiłam się na dworze, a nie online. Mama na obiad wołała mnie przez okno, a nie przez komórkę. Pamiętam, że kiedy przychodziłam z dworu z podartymi kolanami w spodniach, kiedy wspinałam się wysoko po drzewach i jakimś trafem przeżyłam - mogłam powiedzieć - Lubię to!

Powiedziała mi: Tak bardzo się boję... Zapytałem: Czego? A ona: Bo jestem tak bardzo szczęśliwa. Takie szczęście jest aż przerażające. Zapytałem ją, dlaczego tak uważa. Odpowiedziała: Bo takie szczęście przytrafia się tylko wtedy, gdy zaraz ma się coś utracić.

Obiecaj mi, że nigdy nie zapomnisz kim dla siebie jesteśmy, ile razem przeżyliśmy i ile razem jeszcze przejdziemy!!