Jestem wrażliwa, za bardzo. Może dlatego boli mnie rzeczywistość, przyjaciele ranią, a życie nie cieszy.

I nie śnij mi się tak, proszę! Nie dlatego że nie wypada, ale dlatego że mnie tym zabijasz.

Wciąż pragnę jego bliskości. Jak narkotyku potrzebnego, aby przeżyć każdy dzień. To nałóg. Silny i nieokiełznany.

Człowiek sam buduje sobie solidny płot ze wszystkich swoich: nie da się, nie mogę, nie powinienem, a potem wygląda zza sztachet tego płotu i zazdrości tym, którzy żyją na wolności

Chciałam o Tobie zapomnieć, ale gdzieś na dnie serca leży okruszek miłości, kropelka nadziei, milimetr szansy, deczko wiary, grosik wspomnień, sekunda tęsknoty.