Może rzeczywiście dopiero po ciężkim kryzysie człowiek poznaje się naprawdę, może trzeba dostać w kość, żeby zrozumieć, czego właściwie chce się od życia.

Dziś już wiem, że czasem tracimy dobre rzeczy, by zrobić miejsce dla rzeczy jeszcze lepszych.

W wielu momentach życia jedyne czego pragniemy to odpuścić i zrezygnować, a przecież sens tkwi w tym, by odszukać coś, co nie pozwoli nam się poddać. Musimy upadać po to, żeby umieć się podnieść. Podnosimy się po to, by za jakiś czas znowu upaść. Głupie? Nie, takie właśnie jest życie...

Z tobą nawet jak nie ma o czym pisać, to i tak jest!

Opowieść trwa, historia nie kończy się nigdy.