Już nie chcę słuchać dobrych rad i poleceń. Coś się ze mną stało, a co? Nie wiem.

Nadzieja bierze mnie w ramiona i trzyma w swoich objęciach, ociera mi łzy i mówi, że dziś, jutro, za dwa dni wszystko będzie dobrze, a ja jestem na tyle szalona, że ośmielam się w to wierzyć.

Zwykły szary dzień ludzie kolorują wódką, grosze brutto, rzeczywistość mamy smutną..

Często brakuje mi sił by zrozumieć to wszystko co mnie otacza. Płaczę bo sobie nie radzę. Zdzieram gardło błagając o pomoc. Z każdym nowym problemem jestem coraz słabsza. Wyniszczam się.

To proste, więc to zapamiętaj, chcesz coś osiągnąć? To ucz się na błędach.