To bardzo stresujące. Jakim cudem szesnastoletni lub siedemnastoletni ludzie mają wiedzieć, co chcieliby robić przez resztę życia?

Optymiści może nie dostrzegają całej prawdy o tym świecie, ale czyż niewiedza nie jest czasem lepsza?

Przeszłość jest lekcją. Teraźniejszość jest darem. Przyszłość jest motywacją.

Najwyraźniej ludzie mnie nie rozumieją. Nie rozumieją, że trzeba mi trochę przestrzeni. Ciągle mi mówią, co mam robić. Uważają, że zasady i plany na przyszłość, czyste ręce i porządne maniery wszystko naprawią. Niczego nie chwytają.

Słowa obcych ludzi ranią wystarczająco mocno, ale słowa tych, którym ufamy, są najgorsze.