Wszystko staje się trudne, kiedy chce się posiadać różne rzeczy, nosić je ze sobą i mieć je na własność. A ja tylko patrzę na nie, a odchodząc staram się zachować je w pamięci. I w ten sposób unikam noszenia walizek, bo to wcale nie należy do przyjemności.

Nie ma w tym logiki, mijają dni, tygodnie, miesiące, a ja? Ja jestem zawieszona między przeszłością a teraźniejszością, zagubiona pomiędzy tym co myślę, a tym co czuję.

Już nawet nie pamiętam, kiedy straciłam nadzieję. Takich rzeczy nie zapisuje się przecież w kalendarzu

Kiedy wychodzę na ulicę, pierwsze, co mi przychodzi do głowy, to eksterminacja.

W naszym przyjemności bóg zwraca się do nas szeptem,
w naszym sumieniu przemawia zwykłym głosem,
w naszym cierpieniu krzyczy do nas
cierpienie to jego megafon,
który słyszy do obudzenia głuchego świata