Jeśli wystarczająco długo patrzy się na deszcz i nie myśli o niczym, człowieka stopniowo ogarnia uczucie, że jego ciało się uwalnia, otrząsa z rzeczywistości świata. Deszcz ma hipnotyzującą moc.

Chociaż cierpienie zdaje się nie mieć końca, nasza zdolność pokonywania go nie zna granic.

Kiedy w końcu już wrócisz i obejmiesz mnie czule? Ileż można smarkać w koszule?

Modliłam się o dobrego męża, więc mam dobrego męża. A on się nie modlił... więc ma co ma!

Przegrałam. Wiem o tym i to mnie wcale nie boli. Poniosłam klęskę. To też można przeżyć. Najgorzej jest stracić wiarę.